جنبش «می‌تو» در ایران سکوتی تاریخی را شکست و تجربه آزار و خشونت جنسی را از حریم خصوصی به عرصه عمومی آورد. با این حال، پس از چند سال، همچنان پرسش‌هایی جدی درباره روابط قدرت، سازوکارهای حمایت از زنان، پاسخگو کردن آزارگران، مسئولیت‌پذیری، تغییر فردی در مردان و تغییرات ساختاری و دیگر محدودیت‌های این جنبش باقی است. آزاده کیان در گفت‌وگو با زمانه، «می‌تو» را یک تابوشکنی تاریخی می‌داند، اما تأکید می‌کند که آزار جنسی را نباید به رفتار چند مرد یا پرونده‌های مشهور تقلیل داد؛ این خشونت در دل روابط نابرابر قدرت و ساختار مردسالار بازتولید می‌شود. او از شکاف میان افزایش آگاهی و قدرت «نه گفتن» زنان و ساختارهای قانونی و اجتماعی‌ای می‌گوید که همچنان از آنان حمایت نمی‌کنند. کیان هم‌زمان درباره استفاده بی‌ضابطه از فرهنگ طرد هشدار می‌دهد و یکی از محدودیت‌های مهم می‌توی ایرانی را کمتر شنیده‌شدن صدای زنان فرودست، حاشیه‌نشین، مهاجر و همجنس‌گرا می‌داند.