روزبه اسکندری ـ فروپاشی همیشه با انفجار و انقلاب آغاز نمی‌شود؛ گاه با خاموشی برق، قطع آب و کوچ خاموش مردم شکل می‌گیرد. آنچه امروز در ایران می‌بینیم، نتیجه انباشت خطاهای سیاستی و شکست مزمن در حکمرانی منابع است؛ وضعیتی که می‌توان آن را «هزار زخم» نامید. بی‌آبی، خاموشی، مهاجرت اقلیمی و فرونشست زمین، نشانه‌های فرسایشی تدریجی‌اند که زیست‌پذیری سرزمین را تهدید می‌کنند. پرسش اینجاست: چند زخم دیگر مانده تا دیگر چیزی برای ترمیم باقی نماند؟